توضیحات فیلم سینمایی ارتفاع پست

بازگشت

ارتفاع پست

ابراهیم حاتمی کیا

1380

 

 طراحی صحنه فیلم ارتفاع پست تجربه ای جدید و منحصر به فردی بود چرا که دکور این فیلم باید به گونه ساخته می شد که هیچ ردپایی از طراح در فیلم دیده نشود در حالی که یکی از پیچیده ترین دکور های فنی بود که تجربه می کردم.
  در ابتدا تهیه کننده و کارگردان تصمیم بر آن داشتند که با هماهنگی نیروی هوایی تمامی فیلم را در هواپیمای واقعی در فرودگاه مهرآباد فیلم برداری کنند ولی بعد از ذکر دلایلی از جمله کادر اسکوپ و مشکلات فیلم برداری و نورپردازی آنها قانع شدند تا دکور هواپیما را بسازیم .

   تحقیق و انتخاب:

هواپیمایی که کارگردان در نظر داشت هواپیمای جت فالکن بود چرا که این هواپیما با حجم کم برای حمل تعداد معدود مسافرین مطرح شده در سناریو مناسب به نظر می آمد . ولی بعد از تحقیقات بر روی انواع هواپیمای موجود
در کشور و مشاوره با خلبانان و مشاوران نیروی هوایی پیشنهاد جدیدی به ذهن رسید که با ذکر دلایل کارگردان از
این پیشنهاد استقبال کرد .

برتری هواپیمای پیشنهادی ( فرند شیپ – friend ship ) نسبت به هواپیمای جت فالکن در ارائه فضای مناسب با فضای فیلم نامه بود چرا که مسافرین این هواپیما همگی از طبقه ضعیف جامعه بودند و شکل کلی هواپیمای فرند شیپ به دلیل دارا بودن متور ملخی و طراحی فرم بدنه آن هماهنگی بیشتری را در صحنه به وجود می آورد .

 با انتخاب نوع هواپیما اقدام به بازدید از چندین هواپیمای فرند شیپ نموده و نیز به وسیله اینترنت مختصات فنی آن را استخراج کردیم . نکته قابل توجه این بود که داخل این نوع هواپیما از استاندارد خاصی تبعیت نمی کرد و نسبت به خواست سفارش دهنده طراحی و ساخته می شد . دست ما برای طراحی داخلی هواپیما باز بود و می توانستیم نسبت به خواست سناریو هر نوع تقسیم بندی که نیاز بود برای آن لحاظ کنیم .

 

    طراحی و اجرا :
 اولین مرحله ای که به آن توجه کردیم مشخص نمودن خواسته های کارگردان و مهمتر از آن امکانات مورد نیاز فیلم برداری و نور پرداز بود چرا که توقعات از دکور در تعیین ابعاد و حتی مصالح به کار رفته در آن نیز ماثر می باشد .

  خواسته های مورد نیاز :
1- ایجاد فضای واقعی و نیز هماهنگی فضای داخل هواپیما با حس مورد نیاز فیلم نامه .
2- ایجاد امکانات مناسب برای نور پردازی در داخل هواپیما چرا که حجم مورد نیاز نور برای فیلم نگاتیو خصوصا با کادر اسکوپ بسیار زیاد می باشد در صورتی که هواپیمای واقعی چنین امکان و فضایی جهت نصب نور در خود ندارد.
3- ایجاد امکانات حرکتی برای دوربین .
4- متحرک بودن دیواره های دکور و نیز قابلیت جابجایی آسان آنها چرا که روش کار کارگردان به گونه ای بود که پلان های فیلم را به ترتیب می گرفت و این روش تعداد جابجایی دیواره های دکور را چندین برابر می نمود .
5- ایجاد شرایط افکتیو از جمله تکان های شدید هنگام سقوط هواپیما .
6- قابلیت جابجایی صندلی ها به خاطر تنظیم هنر پیشه ها در کادر .
بعد از جمع آوری مشخصات فنی و نیز خواسته های فیلم بردار و کارگردان از دکور زمان ساخت رسید, از همان ابتدا مجری دکور را دعوت به کار نمودیم تا از معلومات فنی و تجربیات ایشان در طراحی دکور بیشتر استفاده کنیم.

  در ابتدا دکور را به دو قسمت کلی نام گذاری نمودیم :
1- کابین مسافران که شامل سه قسمت بود: اول- کابین انتهایی که درب ورودی و اسباب و اساسیه مسافران در آن قرار می گرفت. دوم- کابین مسافران که شامل حدود 36 صندلی که در دو ردیف دوتایی نصب می شد و سوم کابین مهمانداران که فضای ما بین مسافران و نیز کابین خلبان را ایجاد می نمود که در آن WC و امکانات پذیرایی از مسافران قرار می گرفت.
2- کابین خلبان که شامل فضایی برای استقرار خلبان و کمک خلبان و نیز تجهیزات هدایت هواپیما بود.
برای طراحی کابین مسافران به دلیل خواستهای ذکر شده از دکور ابعاد قطعات دیواره ها را با عرضی حدود 90 سانت طراحی کردیم که در کل حدود 30 قطعه مورد نیاز بود به همین خاطر طول این قسمت 13.5 متر محاسبه گردید. طراحی و انتخاب متریال ساخت دیواره ها به گونه ای بود که کمترین وزن و بیشترین مقاومت را داشته باشد.
هر یک از دیواره ها با اسکلت آهنی ساخته و برای پوشش سطح آن از تخته سه لا استفاده کردیم.
به طور کلی دیواره دکور از دو ردیف 15 قطعه ای تشکیل می شد با قابلیت ایجاد فاصله بین این دو دیواره در جهت نیاز.

 

فیلم برداری :
برای قاب پنجره ها قطعه ای مشابه قاب پنجره هواپیما ی واقعی ساخته و از آن قالبگیری و تکثیر شد به گونه ای که تلقی شفاف به عنوان شیشه هواپیما در آن نصب گردد .
برای نصب دیواره های ساخته شده در کنارهم نیاز به سکوی محکمی بود تا تمامی دکور بر روی آن جاسازی شود .
برای ایجاد فضای مناسب جهت نورپردازی برروی سقف, از تلق سفید استفاده شد تا با قرار دادن نورهای قوی از پشت آن نور مورد نیاز داخل دکور برآورده شود.
   برای پوشش رنگی مناسب در داخل دکور از نوعی کاغذ دیواری فوم دار استفاده نمودیم تا پوشش مناسب یک هواپیما را ایجاد نماییم .
   برای نصب صندلی های مسافران به خاطر نیاز فیلم مجبور شدیم به جای ریلهای طولی از ریلهای عرضی استفاده نماییم تا در صورت نیاز فاصله بین صندلی ها قابل تغییر باشد.
   بعد از اتمام قسمت کابین مسافران و تحویل جهت فیلم برداری شروع به ساخت کابین خلبان نمودیم که نوع طراحی خاص آن وتجهیزات مستقر شده در آن بسیار پیچیده به نظر می رسید مخصوصا که قرار بود کابین دارای قطعات جدا شونده باشد تا دوربین بتواند در آن استقرار یابد .
   کابین خلبان از حدود 10 قطعه قابل جدا سازی تشکیل گردید و برای نصب تجهیزات داخلی آن از متریال های مختلف استفاده شد مانند آمپرهای مختاف برودتی و برقی - چراغهای مختلف – دکمه های رنگی و...
   یکی از مشکلات زمان فیلم برداری فضای بیرونی دکور بود چرا که هواپیما در آسمان باید تصویر می شد در صورتی که دکور در زیرزمین ساختمانی ساخته شده بود به همین خاطر با هماهنگی فیلمبردار داربستی در اطراف دکور ایجاد گردید تا غیر از استفاده ار آن جهت نصب چراغهای مورد نیاز نور پرداز قابلیت نصب پرده ای به رنگ آبی در سراسر دکور را داشت باشد تا فیلمبردار با تابش نور مناسب برروی پرده و نیز تنظیم دیافراگم مشکل را حل نماید به گونه ای که فضا کاملا منطقی به نظرآید .
   در پایان قابل ذکر است که ساخت و فیلم برداری از چنین دکوری نیاز مبرم به هماهنگی بین گروه های مختلف موجود در فیلم دارد خصوصا گروه های کارگردانی – فیلم برداری – صحنه و تولید چرا که ایجاد یک تصویر واقعی در دکوری با این مشخصات کار ساده ای نیست .


جا دارد از زحمات مجری دکور آقای اسماعیل قدیریان و دستیارانش تشکر نمایم چرا که همکاری ایشان در کیفیت و نیز سرعت اجرای دکور بسیار مهم و قابل تحسین بود .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صنعت سینما 1

   تکامل فنی

   گفتگو با عبد الحمید قدیریان طراح صحنه فیلم ارتفاع پست

آتوسا قلمفرسایی

 چهارشنبه ‌30‏‎ مرداد 1381‎

 

همکاریتان با ارتفاع پست چگونه آغاز شد ؟

   فیلم نامه از طریق خانم پروانه پرتو که مسئولیت تهیه کنندگی اجرایی را به عهده داشتند در اختیار من قرار گرفت ، به خاطر علاقه زیاد به همکاری با حاتمی کیا و جذابیت قصه و تامل برانگیزی آن قرار ملاقاتی با کارگردان گذاشته شد و به توافق های لازم برای شروع کار رسیدیم .

 

خواندن فیلم نامه چه احساسی در شما ایجاد کرد ؟

    من فیلم نامه ها را همیشه با دو نگاه می خوانم یکی از نگاه تماشاگر عادی ایرانی و مسلمان و یکی از نگاه تماشاگر- طراح صحنه ، یعنی تماشاگری که در طول خواندن داستان سعی می کند تمام فضاهای قلم نویسنده را در ذهن خود به تصویر بکشد . از این نگاه لحظه لحظه آن حس اولیه ای که هنگام قصه در تجسم صحنه ها برایم متصور می شود را یادداشت می کنم . هنگام کار برای این احساس اولیه اهمیت زیادی قائلم و معتقدم درست ترین شکل کار چه به لحاظ صنعتی و چه به لحاظ معنا و فرم عمدتا نیازمند اعتماد به همین بارقه نخستین است .

 

بعد از یادداشت کردن این احساسات و در واقع ساختن شکل اولیه کار در ذهنتان چه می کنید ؟

    معمولا طی جلسه ای با کارگردان نظراتم را با او در میان می گذارم تا با هم به نتیجه واحدی برسیم ، سپس دو سوال مشخص و همیشگی ام را مطرح می کنم : 1- فیام بردار این فیلم کیست ؟ 2- قاب شما چه اندازه ای است ؟ در مورد ارتفاع پست دقت زیاد کارگردان باعث بهترین انتخابها در هر دوی این موارد شده بود; قاب اسکوپ و فیلم برداری حرفه ای حسن پویا . اعتماد به نفس زیاد کارگردان برای گرفتن فیلمی که عمده ماجرای آن در محیط بسته یک هواپیما می گذرد آن هم با قاب اسکوپ به من هم منتقل شد و کار را آغاز کردیم .

 

در کار با حسن پویا به آن هماهنگی دلخواه رسیدید ؟

   قبلا در فیلم مریم مقدس با حسن پویا کحار کرده بودم و تا حدود زیادی با سلایق و شیوه کار او آشنایی داشتم . این سابقه هر دوی ما را در ارتفاع پست یک مرحله جلو می انداخت و باعث می شد سریع تر به هماهنگی های لازم برای هر صحنه برسیم . کاربرد ترفندهایی نظیر ایجاد شکاف بین دو قطر هواپیما در فاصله سقف و تعبیه یک داربست به منظور نصب چراغهای نئون و نهایتا رسیدن به نورپردازی مطلوب ، حاصل هماهنگی هایی بود که بین من ، فیلم بردار و کارگردان وجود داشت .

 

از ساخت هواپیما بگویید .

   ظاهرا نسخه اول فیلمنامه بر اساس یک ماجرای واقعی برای فضای یک جت تنظیم شده بود . اما کاربرد جت برای چنین فیلمی قدری عجیب به نظر می آمد ، با کارگردان مشورت کردیم که در صورت امکان از یک هواپیمای ملخی استفاده شود ، چنین شرایطی هم مهیا نشد و بهترین راه چاره ساختن هواپیمایی بود که بتواند نیازهای قصه را به لحاظ موضوعی و فنی پاسخ دهد . با توجه به آشنایی که با مشکلات کار فیلم برداری ، طراحی صحنه ، کارگردانی و کار در قاب اسکوپ داشتم تلاش کردم در پیاده کردن فکر ساخت این هواپیماهمه جوانب را درنظر بگیرم تا هنگام فیلمبرداری اختلالی در کار ایجاد نشود .

 

برای ساخت این هواپیما چه مراحلی را طی کردید ؟

     قبل از هر چیز دست به تحقیقات علمی زدم . از طریق اینترنت و تمام کانالهایی که به آن دسترسی داشتم نقشه های فنی انواع هواپیماها را تهیه کردم و اطلاعت خاص ابعاد و شکل هواپیمای ارتفاع پست را به دست آوردم . این هواپیما بیش از آنچه استاندارد ظاهری داشته باشد استاندارد فنی داشت و قانونمندی خاصی بر نحوه قرار گرفتن اجزای داخل آن حاکم نبود . بنابراین به عنوان یک طراح صحنه آزاد بودم که فضاهای داخل را مطابق با سلیقه و نیاز داستان تغییر دهم . اولین قسمتی که ساخته شد بخش مسافران بود و سپس کابین خلبان . ساخته شدن این کابین در امتداد جایگاه مسافران کمک زیادی به باورپذیری فضا می کرد و احساس واقعی بودن یک هواپیما را بیش از پیش در ذهن مخاطب جا می داد .در فیلم میبینید که محیط داخلی این کابین کاملا قابل قبول درآمده گر چه ابزار کاربردی آن از ساده ترین وسایل مثل دگمه پیراهن ، آمپر شوفاژ، تعدادی پونز و مقداری نقاشی تشکیل شده است .

 

هر کدام از این قسمت ها از چند قطعه تشکیل می شوند ؟

    قسمت مخصوص مسافران مجموعا از 26 قطعه متحرک تشکیل می شد و بخش کابین خلبان شامل 16 قطعه بود . تمام این قطعات شماره گذاری شده بودند و از طریق اتصالات به هم پیچ می شدند . تکان دادن هر یک از این اتصالات موجب توهم حرکت نرمی در قسمت های دیگر می شد که به طبیعی جلوه کردن صحنه ها کمک می کرد .

 

ماکت به این بزرگی را در کجا قرار دادید ؟

    این هواپیما در زیر زمین یکی از ساختمان های کانون پرورش فکری کودکان ساخته و همان جا هم مستقر شد . تقریبا تمام فیلمبرداری در همین زیر زمین گذشت . کل هواپیما روی سکویی به ارتفاع 50 سانتیمتر قرار داشت . حرکت دادن این ماکت به دلیل عظمت و حساسیت زیاد آن بسیار خطرناک بود مضافا اینکه فضای آن یر زمین برای فیلم برداری چندان هم نامناسب نبود .

 

مواد و مصالحی که برای ساخت این ماکت به کار رفت چه بود ؟

    نکته جالب در ارتفاع پست و کار با حاتمی کیا وجود داشت که این کار را از هر حیث با سایرین متفاوت می کرد . این کارگردان برای فیلم برداری دقیقا پلان به پلان مطابق قصه جلو می رفت . بنابراین لازم بود که تمام فضاها یک جا آماده و مهیا باشد . قاب اسکوپ ، فضای بسته و کم عرض ، حضور جمع زیادی از بازیگران که عمل و عکس العمل هر یک از آنها در تمام صحنه ها فیام برداری می شد ... فکرش را بکنید که دکور با چه مشکلاتی مواجه بود ، این روش طراحی صحنهای را می طلبید که دکورهای آن ضمن قابلیت جابجایی آسان از استحکام لازم برخوردار باشند . مسلما برای رسیدن به چنین دکور خاصی در ابعاد خاص ، مواد و مصالح خاصی لازم بود . ابعاد قطعات را که در برآورد اولیه دو متر تخمین زده شده بود به حدود یک متر تقلیل دادیم و با استفاده از لوله سیاه و تسمه اسکلتی برای دکورها پی ریزی شد . مقاومت این اسکلت را به مرور با جوش دادنهای پی در پی میله های ظزفی که ضمن سبک بودن محکم باشند بالا بردیم .

 

برای وسایل جانبی مثل یخچالهای داخل هواپیما ، چزخ پذیرایی مهمانداران یا درها چه کردید ؟

   درها هم جزو قطعاتی بودند که با طراحی قبلی ساخته شد . اما یخچال ، ظرفهای غذا و صندلی های داخل هواپیما را از بیرون تهیه کردیم . خوشبختانه توانستیم این صندلی ها را به گونه ای روی ریل جاسازی کنیم که بسته به نیاز هر سکانس قابلیت جلو و عقب شدن داشته باشد .

 

برای جنس شیشه های هواپیما چه فکری کردید ؟

   از طلقی بسیار شفاف استفاده کردیم و برای دیواره های آن هم از فایبر گلاس قالب گیری شده قوس دار کمک گرفتیم .

 

سیستم تهویه در این هواپیما با توجه به کوچک بودن محیط داخل و گرمازایی ابزار نورپردازی به چه صورت عمل می کرد ؟

    تطابق زمان فیلم برداری با فصل زمستان ، کار در محیط باز یک زیر زمین و نصب پرده در گرداگرد محل فیلمبرداری حرارت نورها را نه تنها آزار دهنده نمی کرد بلکه باعث می شد تا از برودت کاسته شده و هوای متعادل تری جریان یابد . از طرفی تمام دیوارهای اطراف هواپیما متحرک بودند و در صورت ضرورت می شد آنها را کاملا بست یا باز کرد .

 

باز و بسته کردن مکرر دکورها در طی فیلم برداری لطمه ای به آنها نمی زد ؟

   چنانچه برای قطعه ای مشکل پیش می آمد سریعا آن را با استفاده از رنگ رتوش می کردیم . این مشکل که عمدتا در فاصله درزها ایجاد می شد به راحتی با تعبیه یک تکه ابر همرنگ با سایر قسمت ها قابل اصلاح بود .

 

از کامپیوتر هم استفاده کردید ؟

   قبل از آن که هواپیمای اصلی ساخه شود در کامپیوتر ، هواپیمایی عین آنچه تصمیم داشتم بسازم طراحی کردم . صندلی ها، پنجره ها ، کابین خلبان و حتی آدم های آن را از زوایای مختلف بررسی کردم و بر اساس محاسباتی که روی آن انجام دادم به اعداد واقعی حجم ، بعد ، طول ، عرض ، ارتفاع و ...رسیدم . در مرحله ساخت تعداد زیادی نقشه کامپیوتری داشتم که در اختیار مجریان گذاشته می شد .

 

برای طراحی لباس ها چه کردید و چگونه به شخصیت پردازی مورد نظر کارگردان رسیدید؟

   حاتمی کیا ضمن اینکه فرد بسیار منضبطی است موقع کار مثل نقاشی عمل می کند که به تنهایی با قلم مو و تابلویش مشغول است . این روحیه عجین شدنش با کار باعث می شود همه چیز اول از کانال او بگذرد و از همین مجرا هر چیزی سر جای خودش قرار بگیرد . در رابطه با طراحی لباس هم بیشتر آنچه را که حاتمی کیا به تن شخصیت ها نقاشی کرده بود من اجرا کردم . چون همیشه اعتقاد دارم کسی که به نحوه لباس پوشیدن آدم های قصه اشراف کامل دارد کارگردان است . اعمال نظر طراح لباس بیشتر به شخصیت های خاص مربوط می شود ، مثل شخصیت گوهر خیر اندیش که فرهنگ و اقلیمش تعیین کننده نوع پوشش اوست . تصمیم گیری برای لباس شخصیت های دیگر بیشتر بر اساس درام و ماجرای قصه استوار است . مثلا نحوه لباس پوشیدن لیلا حاتمی یا حمید فرخ نژاد برخاسته از توجه به وضعیت اجتماعی آنهاست . انتخاب لباس برای بازیگرانی از این دست باید به گونه ای باشد که بیننده به راحتی بتواند با آنها به عنوان آدم های واقعی در متن قصه ارتباط برقرار کند .

 

در بخش تولید از چه حمایت هایی برخوردار بودید ؟

   مسلما نگاه یک تهیه کننده همواره بر سود آوری متمرکز است و طراحی صحنه ای موفق است که در برنامه ریزیهایش این اصل را فراموش نکند. در این فیلم تمام تلاشم بر این بود که در همان آغاز تهیه کننده را نسبت به آنچه باید برای تولید دکور ها هزینه کند توجیه کنم و توجه او را به ضرورت کاربرد دکورهای مناسب برای رسیدن به سودآوری ایده آل جلب کنم . خوشبختانه در فیلم ارتفاع پست این توضیحات باعث شد حمایت کافی وجود داشته باشد . البته پشتیبانی کارگردان هم در این زمینه بسیار موثر و سبب ساز است .

 

صحنه پایانی فیلم نمایانگر انهدام هواپیماست ، این تخریب تا چه حد روی دکورها اثر گذاشت ؟

   آنچه شما در پایان فیلم می بینید بیشتر یک تخریب بصری با استفاده از جلوه های سینمایی است : ایجاد چند تکان ، پاشیده شدن خون به دیواره هواپیما ، جابه جا شدن صندلی ها و ایجاد بی نظمی در صحنه هیچ کدام موجب تخریب واقعی دکور هواپیما نشد و هواپیما با همان شکل و شمایل اولیه تا پایان کار محفوظ ماند .

 

بعد از اتمام فیلم برداری ارتفاع پست بر سر این هواپیما چه آمد ؟

   این هواپیما با تمام متعلقات آن در اختیار شهرک سینمایی غزالی قرار گرفت . ظاهرا در حال حاضر سوله ای برای حفظ آن ساخته شده است تا در صورت نیاز در فیلم های دیگر از آن استفاده شود .

 

در مجموع  چقدر از کار در ارتفاع پست راضی هستید ؟

   هدف من در انجام هر کاری رسیدن به ثمره خاصی از یک محصول نیست . من بیشتر دنبال پیدا کردن جواب سوالهای ذهنی ام هستم که به تکامل فنی ، کاری و حتی روحی من کمک می کند . چون کارکردن در فیلم یافتن پاسخ های جدیدی برای این سوالهاست بنابراین همواره از انجام کار راضی هستم . از این منظر در ارتفاع پست جوابهای دقیق تری برای ابهامات ذهنی ام گرفته ام پس حتما احساس رضایت بیشتری خواهم کرد .

 

 

 

صنعت سینما 1

   تکامل فنی

   گفتگو با کامبیز دارابی دستیار طراح صحنه و لباس فیلم ارتفاع پست

آتوسا قلمفرسایی

 چهارشنبه ‌30‏‎ مرداد 1381‎

 

کامبیز دارابی ، متولد 1354 ، نخستین بار به سفارش یکی از دوستانش در گروه صحنه و لباس فیلم دایره سرخ ( جمال شورجه ) با حمید قدیریان همکاری کرد . خودش معتقد است که معمولا در فیلم های اول ، لطف دوستان است که به یک آدم ناوارد کمک می کنند تا او به اصطلاح راه بیفتد و سپس بستگی به خود شخص دارد که تا چه مقدار توانایی های خود را نشان دهد. (( توانایی های امروز خود را مدیون آقای قدیریان می دانم . این از بخت خوب من بود که به عنوان کار اول با ایشان کار کردم . ایشان با لطف و حوصله زیاد با من مدارا کرد و هنوز هم دارد با من مدارا می کند . تا امروز می توانم بگویم اکثر کارهایم با ایشان بود و من به عنوان دستیار خیلی چیزها از او آموختم ..

 

از ویزگی های کار در ارتفاع پست بگویید .

   بخش طراحی صحنه این فیلم بسیار نو و از جهتی بسیار هم دشوار بود . نو بودنش به خاطر کار در داخل یک ماکت هواپیما بود که تقریبا اندازه هایش واقعی بود و دشوار به این دلیل که به دلیل محدودیت جای کار کردن، انرژی مضاعفی را می طلبید. در مورد مساله انتخاب و تهیه لباس گرچه تصمیم نهایی با طراح است ولی به هر حال آن چه که به طراحی مربوط می شود به نوعی به من هم مربوط می شود . در مرحله پیش تولید از گروه صحنه ، تنها طراحی و دستیاریش به بحث درباره نوع لباس و انتخاب لباس و اجرای صحنه می پردازند .

 

دشوارترین مرحله کار دستیار طراح صحنه و لباس چه زمانی است ؟

   هر کاری در سینما، مشکلات خاص خودش را دارد. در حوزه هنری صحنه و لباس، لحظه ای که دوربین شروع به کار می کند، ما دیگر کاری نداریم، ولی برای آماده سازی پلان، در موقعیتی مثل ارتفاع پست می بایست دشواری ها را تحمل می کردیم. اصولا در سینما مشکلاتی هست که فقط شامل ما نمی شود. همه گروه ها در زمان کار یکسری مشکلات دارند که امروز دیگر با ما عجین شده و آن ها را پذیرفته ایم .

 

وقتی در پروژه ای حضور دارید با طراح صحنه تا حد یک پیشنهاد دهنده هم مشورت می کنید ؟

   به هر حال هر چیزی که به ذهنم می رسد می توانم مطرح کنم. اگر مغایر با زاویه دید طراح باشد که حتما پذیرفته نخواهد شد. در مورد ارتفاع پست تا این حد که وسایل داخل هواپیما چه باشد پیشنهاد دادم . خوشبختانه آقای قدیریان در این گونه موارد تا حدودی دست مرا باز می گذارد.

 

تا چه حد خود را ملزم می دانید که درباره طراحی صحنه و لباس مطالعه کنید ؟

   بسیار زیاد خود را ملزم به این کار می دانم و در حد امکان سعی می کنم به منابعی که در این مورد اطلاعات می دهد دسترسی پیدا کنم و به ویژه در جریان طراحی صحنه فیلم های روز خارجی قرار بگیرم .

 

معیار شما برای یک طراح صحنه خوب چیست ؟

   یک طراح صحنه خوب کسی است که تصنعی بودن کارش دیده نشود . در ارتفاع پست ، خیلی ها متوجه نشدند که هواپیما فقط یک ماکت است و فکر می کردند واقعی است .

 

نمی خواهید به طور مستقل کار کنید ؟

   با آن که حدود 10 سال است به عنوان دستیار طراح صحنه و لباس فعالیت دارم ، احساس می کنم هنوز جا دارد که یاد بگیرم . البته قبلا در مجموعه تلوزیونی آوای سبز ( بهرام کاظمی ) هم کار کرده ام ، ضمن آن که دکور اختتامیه جشنواره فجر سال پیش نیز کار من بود.

 

و حرف آخر ؟

    ما هیچ وقت دیده نمی شویم . مقصود من ، دستیارانی است که در سینما کار می کنند . به هر حال ، سینما یک کار گروهی است. درست است که باید به عوامل اصلی سینما پرداخته شود ، اما تلاش دستیاران را هم نباید نادیده گرفت .