۱۳۹۹/۱/۲۱
یادداشتی برای نیمه شعبان

مشاهده متن مصاحبه در «خبرگزاری تسنیم»

 

بسم‌الله الرحمن الرحیم

    اعیاد اسلامی از روزهائیست که خداوند به بهانه آنها راه­های آسمان را باز می­کند و مومنین را از برکات آنها بهره‌مند می­سازد. ازجمله این اعیاد، نیمه شعبان، روز تولد مولا و صاحب ما، امام زمان‌عج می­باشد. روزی که جایگاهی خاصی در بین شیعیان دارد و در طی سالیان بعد از انقلاب اسلامی و به وقوع پیوستن حوادث مختلف و متنوع داخلی و حتی جهانی، رنگ و بویی متفاوت به خود گرفته و مسلمین و غیر مسلمین را مجبور به شناخت و تفکر پیرامون منجی واداشته است.

     نیمه شعبان روزی است که مؤمنین و دل‌های بیدار، شاد و شاکرانه و سرشار از امید به آن می­نگرند و ملتمسانه روی به آسمان کرده و فرج مولا را از خداوند طلب می‌کنند. با تمام مسرّتی که این روز دارد، وقتی به عنوان یک فرد فرهنگی، به برنامه­هایی که قرار است در این روز توسط تلویزیون و مراکز فرهنگی طبق سنه­های گذشته اجرا ­شود، فکر می­کنم ، دلم به درد می­آید، زیرا آن برنامه‌ها را نمادی از ایست فرهنگی و یا بهتر است بگویم نزول فرهنگی می­دانم.

     واقعاً برایم قابل درک نیست و نمی‌توانم این را هضم کنم که چطور ممکن است در تلاطم حوادث پی­درپی سال‌های گذشته در جهان، که حتی وقوع آنها کفار را به تفکر آخرالزمانی واداشته و متفکران نحله­های فکری، مانند اوانجلیست­ها را به میدان آورده، تا با عزمی راسخ، آخر زمانی که به آن اعتقاد دارند را در جهان پیاده کنند و با این رفتارشان باعث به چالش کشیده شدن ملت‌ها و دولتها شوند؛ متفکران و عالمان ما برای به تصویر کشیدن فضای آخرالزمانی و برای بزرگ‌داشت آن، هنوز همان سخنان و رفتارهایی را مطرح می‌کنند که حدود چهل سال گذشته آنها را تکرار کرده­اند. گویا آنها آگاهی به پتانسیل نهفته در این اعیاد مخصوصاً نیمه شعبان ندارند و به داشته­های چند صد ساله خود بسنده کرده­اند و هیچ تلاشی برای عمیق­تر شدن در فهم امر ظهور نداشته­اند. هنوز در مورد مفهوم انتظار همان سخنی را می‌گویند که شهید مطهری(ره) در پیش از انقلاب مطرح نموده، در حالی که وقوع انقلاب اسلامی ایران به عنوان یک آیه بزرگ الهی باید نوع تفکر ما را نسبت به آخرالزمان و ظهور بسیار ارتقاء می­داد. یقیناً اگر شهید بزرگوار، مطهری(ره) تا این زمان، زنده بود، کتب بسیاری را با توجه به آیات قرآن و احادیث اهل بیت(ع) برای تبیین مقوله ظهور نگاشته بود. ولی با کمال تأسف دست ما در این موضوع بسیار خالی است و به طور ناخواسته، نوجوانان و جوانان و حتی بزرگسالان ما، آخرالزمان را آن‌گونه می‌شناسند که فراماسون‌ها و ایلومینات‌ها در قالب فیلم‌هایشان به تصویر در آورده‌اند و این در حالی است که خداوند تمام حقیقت عالم هستی و از جمله مقوله‌ی ظهور و رفتاری به نام انتظار را در قالب کتاب قرآن، در معرض انسان قرار داده است.

     به همین دلیل، آنقدر دست متولیان فرهنگی و صاحبان رسانه خالی است که ما در این روزها و شبهای کرونایی که همه مردم جهان با احساسی آخرالزمانی، هر یک به فراخور فهم و درک خود، یکدیگر را دعوت به دوری از غفلت و روی آوردن به سوی آسمان می­کنند، به جای این‌که شاهد تحلیل و تبیین اوقات و شرایط این دوران و این مقطع از برنامه خدا باشیم، شاهد اصرار رسانه ملی به سرگرم کردن مردم با برنامه‌های بی‌محتوا و صرفاً طنز و خنده‌دار هستیم. گویا هیچ معضل و مشکلی نداریم. و عجیب‌تر این است که رسانه بابت این رفتارش از جانب بزرگان تشویق نیز می­شود.

     اگر ذره­ای به این کلام باور داشتیم که هیچ برگی بدون اذن الهی بر زمین نمی­افتد، باید رسانه­های ما در کنار لحظاتی شاد و مفرح، همگان را دعوت به تفکر می­کردند و به این فرضیه می­پرداختند که شاید خداوند به عنوان رب العالمین، با قرار دادن ما در صحنه­های مختلف و سخت، قصد رشد ما را دارد، پس ما نیز باید رفتاری صحیح در قبال آن داشته باشیم.

     انتظار می­رود که متفکرین، از ظرفیت نیمه شعبان استفاده کنند و آن را به عنوان بهانه­ای برای ایجاد فضای آخرالزمانی در جامعه قرار دهند و به تبیین قرآنی و روایی بیشتر و دقیق‌تر موضوع آخرالزمان و ظهور بپردازند و ما شاهد بیان تحلیل­های منطبق با حقیقت امر ظهور و آماده‌سازی اذهان برای مواجه شدن با حوادث پیشِ رو باشیم. سخنانی برگرفته از آیات قرآن و نه منویّات نفسانی و ذهنی افراد که باعث سر در گمی جامعه گردد و بهانه برای کسانی ایجاد کنند که خواهانِ منع اشاعه تفکر ظهور در جامعه می­باشند.

     با خالی کردن این صحنه و عدم استفاده از این ظرفیت بسیار مغتنم، متأسفانه اعیادِ به این پر برکتی، در اختیار گروه‌های بذله‌گو و بعضاً هجوگو می‌افتد و عملاً فرصت سوزی صورت می‌گیرد. حیف است که بعد از گذشت چهل و اندی از انقلاب، هنوز پررنگ‌ترین عمل ما در این ایام، جشن گرفتن و آواز خواندن و شیرینی خوردن و متأسفانه نمایش رفتارهای سخیف در رسانه و در سطح جامعه باشد.

     رحمت خداوند ایجاب می­کند که قبل از ظهور هر دردی، راه درمان آن را در معرض مردم قرار دهد. مطمئناً خداوند قبل از ایجاد صحنه­های سخت، مرهم آن را در دسترس قرار داده است. لذا انتظار می­رود تا علما و متفکرین، با ابزار تقوا به زیر آبشار نور الهی روند و با نوشیدن علوم قرآنی، نوشیده‌ی خویش را در اختیار سایرین قرار دهند و امتی را از سردرگمی نجات دهند.

والسلام

عبدالحمید قدیریان