۱۳۹۷/۷/۴
تجلی نور (۱)

بشنو از نی چون حکایت می‌کند                 و از جدایی‌ها شکایت می‌کند

بحث آفرینش همیشه جالب و جذاب بوده و همه نحله­‌های فکری تلاش کرده‌اند تا به زعم خود، تصویری منطقی و صحیح از آن ارائه نمایند، ولی هرکدام با تکیه بر خیالات خود، بافته­‌هایشان را مطرح و بر اساس آن تصاویری را ارائه داده‌­اند که هیچ نسبتی با حقیقت ندارد. شاید تفاوت تعاریف ارائه شده از آفرینش، به نگاه آن‌ها نسبت به خالق هستی بر می‌گردد.

آن تفکری که آفرینش را در دامنه اتفاق تعریف می­کند و آنرا در تکثیر یک تک‌سلولی محدود کرده(ماتریالیستی)، یک‌نوع و آن که خداوند را همچون یک ساعت‌ساز می‌داند که عالم را آفریده و آن را کوک کرده و دیگر کاری با آن ندارد(تفکر یهود)، نوع دیگری تعریف از  خالق هستی مطرح و او را محدود کرده است.

باید خدا را شکر کنیم که دینی داریم که کامل‌ترین دین است و صحیح­‌ترین تصویر را از عالم هستی برای ما ارائه می‌کند.

در نگاه دینی ما، خداوند قابل وصف نیست؛ او وقتی اراده فرمود تا جلوه کند، تنها یک نور را خلق کرد، که آن نور، همه چیز بود.

آری خداوندی که ما می­شناسیم به قدری عظیم و بزرگ است که آن‌ را قابل توصیف نمی­دانیم و حتی انتصاب صفتِ عظمت و صفتِ بزرگی را به او غلط می­دانیم، چرا که هر صفتی خود توصیف اوست، در حالی که خداوند فراتر از توصیف است و خود خالق صفات است، لذا چنین خدایی وقتی اراده می­کند، حتماً در نهایت عظمت و بی‌نقص، خلق خواهد کرد.

یکی از زیباترین منظرهای دینی و الهی نسبت به خلقت، که از سوی برخی از علما و عرفا مطرح می‌شود، منظری است که خلقت را به این صورت توصیف می‌کند: 

آن‌گاه که خداوند می‌خواست عالم غیر قابلِ وصف که هیچ توصیف و توضیحی درباره‌ی آن وجود ندارد را به توصیف بکشاند، برای اولین بار، یک نور، و تنها یک نور را ایجاد نمود و آن را چون ابزاری به کار گرفت تا به واسطه‌ی آن و از آن و در آن، همه عوالم و موجودات را خلق نماید.

آن نور به اندازه خورشید نبود، به اندازه کل آسمان‌ها و زمین هم نبود، بلکه آن نور به اندازه کل عوالم هستی بود، از بالاترین فضاها تا پایین­‌ترین عالم، که عالم دنیاست.

نوری بسیار عظیم و لطیف؛ نوری که صرفاً برای روشنایی نبود، بلکه خداوند آن نور را به کار گرفت تا در طی مراحلی، عوالم هستی را خلق نماید. بعضی‌ از افراد، تصوری عوامانه از خلقت دارند و فکر می‌کنند که تمام هستی در یک لحظه از عدم به وجود آمده است. بله این کلام به نوعی صحیح است، چرا که وقتی که آن نور ایجاد شد، هنوز «زمان» ایجاد نشده بود که قابل سنجش با زمان باشد، به عبارت دیگر، یک ایجاد بیش نبود.

ولی از منظر دیگر آن نگاه نادرست است چرا که در سیر خلقت، عوالم از بالا به پایین شکل گرفت، مانند تخمی ­که مرحله به مرحله سیر تکامل خود را طی می­کند و در ابتدا ریشه و بعد تنه و ساقه و در انتها به برگ و میوه می­رسد. تکوین عوالم هم بدین گونه بود یعنی هر عالم بعد از عالم دیگر خلق شد تا به عمق عوالم یعنی دنیا رسید.

در عوالم بالا مکان و در عوالم پایین، علاوه بر مکان، زمان هم مطرح می­گردد، به عبارت دیگر می­‌توان گفت که سیر خلقت تدریجی است و تدریج  موضوعیت پیدا کرده و عوالم و به خصوص عوالم پایین، تدریجاً توسط خداوند، ایجاد، پرداخت و تربیت می‌شوند تا به بهترین ثواب و عقبی رسانده شوند. به همین لحاظ، در کتب آسمانی، مراحل آفرینش توصیف شده و مرحله‌بندی و تقدم و تأخر زمانی در آن مطرح گردیده است.

زمانی که خداوند این نور را خلق نمود، آن را حرکت داد و عالم به عالم پایین آورد و به این صورت، هر عالم را در کمال نظم و زیبایی پرداخت نمود تا نور را به دنیا رساند.

این به معنای آن است که این نور هیچ اختیاری از خود ندارد و تنها به عنوان شیئ منطبق با اراده الهی است که حرکت داده می‌شود و کار انجام می‌دهد.

این نور، بسیار لطیف و زیبا و قیمتی است. از آنجایی که رحمت خداوندی وجهی از این نور بود، باعث شد تا همه‌ی مخلوقات از آن به صورت‌های مختلف بهره‌مند شوند. خداوند برای اینکه اهل زمین از این نور بهره ببرند و با آن هم کلام شوند، علاوه بر تمام حیثیت و هویت آن، برای مدت کوتاهی این نور را در قالب یک جسم نیز در آورد که ما به آن جسم، می­گوییم «محمدص».

به عبارت دیگر، از ابتدا تا پایان دنیا، تنها ۶۳ سال بود که این نور به صورت پیوسته و در قالب جسم مبارک رسول‌الله ص ظاهر گردید و جسم مبارکی از جنس عالم مادی به آن تعلق گرفت.

وقتی انسان از این منظر به ماجرا نگاه می‌کند، به حمد کشیده می‌شود و مشاهده می‌کند که چه منظر زیبایی است. از این منظر نمی‌توان گفت که رسول‌اللّه ص یک شخص نورانی هستند و به تعبیر دیگر، این کلام برای توصیف ایشان ضعیف به نظر می‌رسد، بلکه باید این‌گونه بیان نمود که ایشان نوری هستند که چند صباحی جسمی به آن تعلّق گرفته است.

تفاوت بسیار زیاد است بین این منظر که رسول­ الله ­ص را یک انسان خوب و نورانی بدانیم که ارتباطی با واسطه با خداوند دارد و به او وحی می­شود، تا نور عظیمی که در سیر خلقت به عالم دنیا رسیده و به آن جسمی مادی تعلق گرفته است.

چقدر تفاوت وجود دارد بین این‌که کسی نورانی باشد، با نوری که در قالب یک فرد ظاهر شده باشد! رسول‌الله ص نوری هستند که جسمی به ایشان تعلق گرفته است. رسول‌الله ص خودشان به این موضوع اشاره نموده و می‌فرمایند: «اولین نوری که خداوند خلق کرد، نور من بود». الله‌اکبر.

ادامه دارد...

http://iqna.ir/fa/news/3750396