۱۳۹۴/۴/۱۲
قدیریان در گفت‌وگو با پایگاه خبری حوزه هنری :
سیاست‌گذاران فرهنگی بیشتر از همه نیازمند دیدن آثار جشنواره هنرجوان هستند

مسئول دفتر مطالعات كاربردی هنر حوزه هنری گفت: جشنواره‌های نهادهای دیگر بیشترین امتیاز را به مباحث تكنیكی و خلاقیت‌های فرمی می‌دهند، اما جشنواره‌های حوزه هنری طبیعتا باید شكل دیگری داشته باشند.

عبدالحمید قدیریان، نقاش، طراح صحنه و مسئول دفتر مطالعات كاربردی هنر حوزه هنری، در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری حوزه هنری درباره برگزاری جشنواره‌های تجسمی در زمینه هنرهای تجسمی گفت: تصور من این است ما هر بار كه می‌خواهیم جشنواره‌ای برگزار كنیم، به خصوص در حوزه هنری باید یك بازنگری جدی داشته باشیم و ببینیم برای چه این كار را انجام می‌دهیم. در حقیقت این یك یادآوری است تا بدانیم اهداف جشنواره چیست. 

وی ادامه داد: با توجه به رسالت حوزه هنری، نگرش آن برای برگزاری جشنواره قاعدتا باید با دیگر جاها تفاوت داشته باشد. متاسفانه در مراكز دیگر بیشترین امتیاز را به مباحث تكنیكی و خلاقیت‌های فرمی می‌دهند كه طبیعتا در حوزه هنری باید شكل دیگری داشته باشد. یعنی باید محوریت جشنواره بر كارهای فكری باشد. البته كار فكری به این معنا نیست كه میزگردی گذاشته شود تا چهار هنرمند كنار یكدیگر بنشینند و راجع به كارهای فكری صحبت كنند، منظورم این است كه فكر و ایده‌ای پشت برگزاری این جشنواره‌ها باشد. 
قدیریان گفت: به نظر من صرف اینكه بیاییم جشنواره یا نمایشگاهی برگزار كنیم و امید داشته باشیم كه جوان‌ها به خلاقیت‌های نو دست پیدا كنند، هیچ مبنایی ندارد. باید توجه داشت كه خلاقیت در چه مسیری است و در چه مسیری باید باشد.

قدیریان اظهار كرد: من مصاحبه‌ای از دبیر جشنواره هنر جوان خواندم كه دغدغه ایشان برای من مسرت بخش بود. ایشان اعلام كرد كاش ما به یك سیاست درازمدت در رابطه با این جنس از جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها برسیم كه این دغدغه خوبی است. صرف اینكه یك جشنواره و نمایشگاه برگزار كرده و در طول برگزاری آن مسئولان بنشینند و از عملكرد داوران تعریف كنند یا برای كارهای ارسال شده امتیازبندی و درجه بندی فرهنگی را لحاظ نكنند، به نظر من این جواب‌گو نیست. 

مسئول دفتر مطالعات كاربردی هنر حوزه هنری با بیان اینكه در برگزاری جشنواره‌ها باید به یك سیاست كلان دست پیدا كنیم، گفت: اگر دبیران جشنواره در كنار هر برنامه‌ای كه دارند جلساتی را با اهل تفكر كه خارج از جامعه هنری هستند، برپا كنند و در آن جلسات اعلام كنند كه «ای اهل تفكر بیایید و ثمره اشاعه تفكرتان را در سی سال گذشته بر روی جوان‌ها در یك جشنواره یا نمایشگاه هنری ببینید و خودتان ارزیابی كنید كه آیا در تفكر جوان‌های امروز ما مشكلی وجود دارد یا ندارد؟!» خیلی خوب است. برگزاری این جلسات شاید باعث شود كه اگر مشكلی در بین جوانان وجود دارد اهل اندیشه اقدام به حل آن كنند و یا راهكار ارائه دهند.

وی افزود: ببینید ارائه راهكار كار هنرمند نیست، بلكه كار متفكر است. هنرمند با مباحث ارائه شده از طرف متفكر ابتدا زندگی می‌كند و بعد آن را با زبان هنر ارائه می‌دهد. من فكر می كنم در كنار فعالیت‌های گسترده‌ای كه جشنواره هنر جوان حوزه هنری دارد، باید جلساتی با اهل تفكر داشته باشد تا خروجی این جلسات هم به متفكران برای كار فكری در جامعه كند و هم به هنرمندان برای جریان‌سازی هنری.

قدیریان تاكید كرد: اندیشمندان می‌توانند در این تعامل به عنوان یك سرشماری و آمارگیری، حد فكری جامعه جوان كشور را نگاه كنند و ببینند «آیا این همان ایدئالی است كه می‌خواستیم محقق شود؟» و «آیا این مسیری كه دارد طی می‌شود، مسیر صلاح و درست است؟» و «آیا شرایط موجود فكری و فرهنگی هنرمندان منطبق با سیاست‌های انقلاب و نظام ما است و اساسا خداپسندانه است یا نیست؟» این متفكران هستند كه اگر كجی و نقصی وجود داشت، باید آن را پیدا كنند و برای درمان بیماری‌ها نسخه بدهند و درد را دوا كنند.

وی در پایان افزود: به همین دلیل من فكر می‌كنم از ضروریات است كه اهل تفكر با هنرمندان پیوند بخورند و رسانه‌ها هم تلاش كند این دو قشر را به یكدیگر نزدیك كنند. به نظر من تا زمانی كه این دو قشر از یكدیگر جدا باشند هنر ما، نقاشی ما، سینمای ما، تئاتر ما و... دارای معضل خواهند بود و هنرمندان فاصله زیادی با آحاد جامعه خواهند داشت و طبیعتا از انرژی بالقوه هنرشان نمی‌توانند استفاده كنند.